κίτσας, Αταλάντης και Καλλιδρόμου παρουσιάζουν μορφοτεκτονικά και γεωλογικά στοιχεία τα οποία υποδεικνύουν πρόσφατη δραστηριότητα και μπορούν να χαρακτηριστούν ως ενεργά. Οι διευθύν-

σεις των ενεργών και πιθανά ενεργών ρηγμάτων (ΒΔ-ΝΑ και Δ-Α) συμπίπτουν με την διεύθυνση του σύγχρονου εφελκυσμού στον χώρο του Αιγαίου.

3 ΤΟ ΡΗΓΜΑ ΤΗΣ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ
Για την ακριβέστερη αποτύπωση του ρήγματος της Αταλάντης, την διερεύνηση των σεισμικών
διαρρήξεων του 1894 και την εκτίμηση της σεισμικής επικινδυνότητας της περιοχής, εκτελέστηκε
λεπτομερής γεωλογική χαρτογράφηση της περιοχής της πόλης της Αταλάντης σε κλίμακα 1:5.000,
έρευνα πεδίου στην ευρύτερη περιοχή και κατασκευή ψηφιακού μοντέλου αναγλύφου (DEM) με α-
κρίβεια 4m. Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν ότι το ρήγμα της πόλης της Αταλάντης είναι ένα
κανονικό ενεργό ρήγμα Α-Δ εως ΑΝΑ-ΔΒΔ διεύθυνσης και κλίσης προς Β – ΒΑ. Μετρήσεις
ρηξιγενών επιφανειών κατά μήκος του ρήγματος έδωσαν τιμές διεύθυνσης κλίσης 019-048° (CLAR)
και κλίσης 60-72° . Το ρήγμα διέρχεται από τη νότια πλευρά της πόλης στους πρόποδες του
όρους Χλωμό και σχεδόν ταυτίζεται με τις σεισμικές διαρρήξεις του 1894. Το ρήγμα είναι τμήμα μιας ευρύτερης ρηξιγενούς ενεργού ζώνης που αρχίζει από το ρέμα του
Καραγκιόζη, βορείως της πόλης της Αταλάντης, συνεχίζει προς Ασπρόρεμα – Κυπαρίσσι και φθάνει
μέχρι το Μαρτίνο και πιθανά τη Λάρυμνα.
Το συνολικό μήκος της ζώνης αυτής δεν ξεπερνά τα 30 km (Ganas et al. 1998, Pantosti et al.
2001, Pavlides and Caputo 2004) ενώ υποδιαιρείται σε πέντε, τουλάχιστον, επιμέρους τμήματα.

ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Η δυναμικότητα (potential) της γένεσης σεισμού, όταν ενεργοποιηθεί στο συνολικό του μήκος
(30km), είναι της τάξης των σεισμών του 1894 (Μs=6.6-7.0), ενώ με τη χρήση γνωστών εμπειρικών
σχέσεων (Wells and Coppersmith 1994, Ambraseys and Jackon 1998, Pavlides and Caputo 2004)
το μέγιστο μέγεθος ενός αναμενόμενου σεισμού υπολογίζεται σε Μmax 6.8 (α=0,41g). Τα επιμέ-
ρους τμήματά του όταν ενεργοποιούνται ανεξάρτητα εκτιμάται ότι παράγουν σεισμούς μεταξύ Μ =
5.5-6.6, ειδικότερα μόνο το Τμήμα της Αταλάντης μπορεί να συνδέεται με σεισμούς της τάξης του Μ
= 6.0 (α=0,26g).
Οι μέγιστες κατακόρυφες μετατοπίσεις (άλματα) του σεισμού του 1894 εκτιμώνται σε 10-30 cm
στο υπόβαθρο και μέχρι 1.5 m στα πλευρικά κορήματα και στα χαλαρά ιζήματα, τιμές οι οποίες πα-
ρουσιάζονται αυξημένες λόγω επίδρασης και της βαρύτητας. Οι υπολογιζόμενες μέγιστες συν-
σεισμικές κατακόρυφες μετατοπίσεις στο κυρίως ρήγμα με εμπειρικές σχέσεις για σεισμό σχεδια-
σμού Μ = 6.8 είναι 1.30 m (Ambraseys and Jackson 1998, Pavlides and Caputo 2004) και 1.45 m
(Wells and Coppersmith 1994).
Η πιθανότητα γένεσης ενός σεισμού Μ6.8-7.0 στην ευρύτερη περιοχή της Αταλάντης είναι ιδιαί-
τερα μικρή (<4% για 50 χρόνια και μέχρι 30 km απόσταση), ενώ η περίοδος επανάληψης σεισμού
αντίστοιχου μεγέθους από το ρήγμα της Αταλάντης είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από 1000 χρόνια
(ίσως μεγαλύτερη και από 2000 χρόνια). Πρόσφατες μελέτες (Pantosti et al. 2004) εκτιμούν την πε-
ρίοδο επανάληψης για το ρήγμα της Αταλάντης σε 660-1200 χρόνια. Σεισμοί μικρότερων μεγεθών
(5.0<Μ<6.0) έχουν περισσότερο αυξημένες πιθανότητες να συμβούν (25-50%). Συν-σεισμικές κα-

τακόρυφες μετατοπίσεις επί του ρήγματος για σεισμούς μέχρι Μ6.5 εκτιμώνται της τάξης 1-20 cm.

by simoni

Τα ηλικίας 150 εκατομμυρίων ετών απολιθώματα ανακαλύφθηκαν στην Αρκτική, στο νησιωτικό σύμπλεγμα Svalbard, περίπου στη μέση μεταξύ Νορβηγίας και Βορείου Πόλου. Οι παλαιοντολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Όσλο τα εντόπισαν κατά τη διάρκεια εργασιών σε ένα απόμερο σημείο στο Spitsbergen, το μεγαλύτερο νησί του Νορβηγικού Αρχιπελάγους.
Τα ευρήματα ανήκουν σε δύο είδη εξαφανισμένων πλέον θαλάσσιων ερπετών, τους πλησιοσαύρους και τους ιχθυοσαύρους. Επρόκειτο για ζώα που βρίσκονταν στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας και ζούσαν σε μία εποχή που η Αρκτική ήταν μια σχετικά κρύα και βαθιά θάλασσα.
Οι ιχθυόσαυροι προσομοίαζαν με τα σύγχρονα δελφίνια αλλά χρησιμοποιούσαν ένα όρθιο ουραίο πτερύγιο για να πλοηγηθούν στο νερό. Αντιθέτως, οι πλησιόσαυροι έμοιαζαν κάπως με τις περιγραφές του μυθικού τέρατος του Λοχ Νες. Kολυμπούσαν χρησιμοποιώντας δύο ζεύγη πανίσχυρων πτερυγίων και διακρίνονταν σε δύο είδη: το ένα είχε μικρό κεφάλι και μακρύ λαιμό και το άλλο μεγάλο κεφάλι και κοντό λαιμό. Το κοντόλαιμο είδος είναι γνωστό με το όνομα πλειόσαυρος.
Ο σκελετός ενός τέτοιου πλειοσαύρου απόκτησε το προσωνύμιο «Το τέρας» εξαιτίας του τεράστιου μεγέθους του. Η ανακάλυψή του αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της αποστολής. Οι σπόνδυλοι του λαιμού του έχουν το μέγεθος πιάτου, ενώ η κάτω σιαγόνα έχει δόντια μεγάλα σαν μπανάνες.
Αν και δεν έχει ανασκαφεί πλήρως, οι επιστήμονες υπολογίζουν από το μήκος του κρανίου που φτάνει περίπου τα 3 μέτρα, ότι ο κορμός του μπορεί να ξεπεράσει τα 8 μέτρα. «Το εκπληκτικό είναι ότι φαίνεται ότι έχουμε ολόκληρο σκελετό. Δεν έχουν βρεθεί άλλο πλήρεις σκελετοί πλειοσαύρων πουθενά στον κόσμο», τονίζει ο Jorn Harald Hurum, ένας από τους συντονιστές των ανασκαφών.
Επιπλέον, οι ερευνητές έχουν βρει ενδείξεις για επίθεση σε ένα από αυτά τα πλάσματα. Ένα δόντι ιχθυόσαυρου είναι σφηνωμένο σε έναν από τους σπονδύλους ενός πλειοσαύρου.
Το σύνολο των απολιθωμάτων που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής αποτελείται από 21 μακρύλαιμους πλησιοσαύρους, έξι ιχθυοσαύρους και ένα κοντόλαιμο πλειόσαυρο. Ο Dr Hurum δήλωσε ότι αιφνιδιάστηκε από την πυκνότητα των απολιθωμένων υπολειμμάτων στην περιοχή. «Δεν μπορείς να περπατήσεις για παραπάνω από 100 μέτρα χωρίς να βρεις σκελετό».
Μετά τον θάνατό τους, τα κουφάρια θάφτηκαν στη λάσπη, στο βυθό του ωκεανού όπου η παρουσία οξυγόνου είναι ελάχιστη ή απουσιάζει τελείως. Η ασυνήθιστη χημική σύνθεση της λάσπης πρέπει να υπεύθυνη για την αξιοσημείωτη διατήρηση των σκελετών.
Της αποστολής ηγήθηκαν ο Dr Hurum και ο Hans Arne Nakrem, επίσης από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Όσλο. Το μουσείο σκοπεύει να επιστρέψει στην περιοχή το καλοκαίρι το 2007 για περαιτέρω ανασκαφές.

uploaded by simoni

Απολιθωμένος δεινόσαυρος της τάξης των θηριόποδων, ηλικίας 155 εκατομμυρίων ετών και καλυμμένος με πούπουλα και τέσσερα φτερά (αντί δύο), ανακαλύφθηκε στην Κίνα, όπως ανακοινώθηκε από τον διάσημο Κινέζο παλαιοντολόγο Ξινγκ Ξου και συναδέλφους του στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.

Αρχικά εντoπίστηκε στην επαρχία Λιανίνγκ (βορειοανατολική Κίνα), σε ένα γεωλογικό στρώμα της ιουρασικής περιόδου, ένα κομμάτι απολιθώματος και εν συνεχεία ένας απολιθωμένος δεινόσαυρος του είδους αγχιόρνις, ηλικίας 151-161 εκατομμυρίων ετών.Έως σήμερα, ως πρόγονος των σύγχρονων πτηνών, παρά το γεγονός ότι διέθετε πολλά χαρακτηριστικά ερπετού, θεωρείτο ο αρχαιοπτέρυξ, που ανακαλύφθηκε στο Σόλνχοφεν της Γερμανίας (ηλικίας μικρότερης των 150 εκατομμυρίων ετών). Αυτό ανατρέπει τα έως πρότινος δεδομένα, καθώς το είδος που ανακαλύφθηκε είναι αρχαιότερο.

Ο αγχιόρνις κατατάσσεται στην οικογένεια των τρωοδοντίδων, που είναι θηριόποδα συγγενικά των πτηνών. Έως σήμερα η απουσία φτερώματος στους δεινόσαυρους, που ήταν παλαιότεροι του αρχαιοπτέρυγου, αποτελούσε το “χαμένο κρίκο” στην εξελικτική αλυσίδα.

Η ανακάλυψη του Λιμόσαυρου, ενός άλλου δεινόσαυρου που ανακοίνωσε ο Ξινγκ Ξου τον Ιούνιο, ηλικίας 155 εκατομμυρίων ετών, ενδέχεται να αποτελεί εξίσου πρόγονο των σύγχρονων πτηνών, καθώς είχε αναπτύξει δάχτυλα παρόμοια με αυτά των πτηνών.

Shear Heaven
Hit and Miss – Shear Bliss
What a lode off my mind
What the hell do we do now?
Holy Schist, Batman…We made it!
What a lode of fuchsite
We Dig Mother Earth
My Psychologist told me that every decline is a great Break Through
Grabben a dike by the cleavage!
I’m a geologist and I’m hung like a horst
I -WAS- working damit !!, I’ve been TUMBLING and MIMING, all day
and THEY said I was goofing off !
Geologists make the bed rock
Cummingtonite?
Which bed are you in?
Geologists make the bed rock
I am a down to “earth” person
Follow me, I am looking for gold
Lost a rock ? I will find it for you
I can guess how old the earth is, but still an amateur in guessing
the age of a women
Wish the earth’s inventor left the specs behind
Geologist drill at home and at work
Kiss a geologist: get your rocks off!
Geologists probe crevaces
Geologists get their Rocks Off
Mom Loves Geologists
Geologists know their plagioclase feldspar
Geologists do it in the dirt
Try a Geologist for a Volcanic Eruption

uploaded by Simoni

Marine geo-archaeologist Dr Nic Flemming of the National Oceanography Centre, Southampton said: “The discovery of Neolithic pottery is incredible! It means that we are looking at a port city which may be 5000-6000 years old, with trade goods and wrecks nearby showing some of the very earliest days of seafaring trade in the Mediterranean.”

The project is being carried out by a multidisciplinary team, including Dr Flemming, led by Mr Elias Spondylis, Ephorate of Underwater Antiquities of the Hellenic Ministry of Culture in Greece and Dr Jon Henderson, an underwater archaeologist from the Department of Archaeology at The University of Nottingham.

The underwater city was discovered in 1967 by Flemming, then at the National Institute of Oceanography. He worked out that it was Bronze Age, about 2000 BC, and arranged the permit for a team from Cambridge University to map it properly in 1968, which they did using just snorkels and tape measures. The results were published by The British School at Athens in 1969, but no further work has been done over the last 40 years. The site was so remote that its isolation protected it from human interference, while a submerged ridge of rock protected it from erosion.

Now in his 70s, Flemming has joined forces with archaeologists from the University of Nottingham and the Ephorate of Underwater Antiquities of the Hellenic Ministry of Culture as part of a five-year collaborative study of the site. The survey methods include laser range-finding on the surface and high-frequency sector-scanning sonar underwater. Their initial findings, and especially the discovery of Neolithic ceramics, mean that the submerged city was occupied at least 5,000 years ago, 1,200 years earlier than previously believed, and perhaps based on a primitive settlement much earlier still. The findings have been made public by the Greek government.

“What we’ve got here is something which is two or even three thousand years older than most of the submerged cities which have been studied,” said Flemming: “And it is uniquely complete. We have almost the complete town plan, the main streets and all of the domestic buildings. We can study how it was used as a port, where ships came in and how trade was managed.”

The total town area is about 100,000 square metres, about half of which has so far been mapped. Much is still covered by sand. The team has already found a new area of ruins, measuring about 100 by 100 metres.

Flemming is running the studies of sea-level change and tectonics at the site, while colleague Dr Neil Wells of the University of Southampton’s School of Ocean and Earth Science at the National Oceanography Centre and one of his students have already modelled winds and waves to work out aspects of coastal sand transport and erosion.

There is a lot more work to do in analysing the sand movements over the site, plotting various findings of submerged ‘beachrock’ which can be dated showing earlier shorelines now hundreds of metres offshore, and modelling the process of inundation itself.

The Hellenic Centre for Marine Research plans to provide a geophysics research boat in 2010 to measure the sub-bottom profiles to get sediment thickness in key areas around the submerged city, and confirm the position of the shoreline at different dates.

The permit runs for another four years.

Uploaded by Johnz

πηγή: National Oceanography Centre, Southampton

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στον πλανήτη έχει αγγίξει τα επίπεδα που βρισκόταν πριν από 15 εκατομμύρια χρόνια, όταν η στάθμη του νερού βρισκόταν 25 με 40 εκατοστά παραπάνω, ο ελάχιστος όγκος πάγων υπήρχε στους πόλους του πλανήτη, ενώ η θερμοκρασία ήταν 3 με 6 βαθμούς υψηλότερη.

Υπολογίζεται ότι το επίπεδο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα πριν από 15 εκατ. έτη βρισκόταν στα 400 μέρη ανά εκατομμύριο ποσό εκτιμάται ότι στη σύγχρονη εποχή θα φτάσει σε 10 χρόνια από σήμερα.

Τα επίπεδα από πριν 20 εκατομμύρια χρόνια

Τα επίπεδα του διοξειδίου έχουν διακυμανθεί μεταξύ των 180 και των 300 μερών ανά εκατομμύριο κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια – μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, όταν λόγω της υπερθέρμανσης και της επιτάχυνσης της κλιματικής αλλαγής η συγκέντρωση του διοξειδίου έχει αυξηθεί κατά πολύ πάνω από τα 300 μέρη ανά εκατ.

Οι επιστήμονες ήξεραν ότι τα σημερινά επίπεδα διοξειδίου δεν είχαν υπάρξει ξανά τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 800.000 χρόνια, αλλά δεν περίμεναν ότι στην πραγματικότητα δεν είχαν υπάρξει καν τόσο υψηλά κατά τα τελευταία 15 εκατ. χρόνια τουλάχιστον!

Κατά τα τελευταία λίγα εκατομμύρια χρόνια, το διοξείδιο κυμαινόταν από 180 έως 280 μέρη ανά εκατ. ανάλογα με την εναλλαγή των ψυχρών παγετωνικών και των θερμότερων μεσοπαγετωνικών περιόδων.

Πριν από την εξάπλωση της Βιομηχανικής Επανάστασης μεταξύ του τέλους 19ου και της αρχής του 20ού αιώνα, το διοξείδιο βρισκόταν γύρω στα 280 μέρη ανά εκατ., ένα νούμερο που ουσιαστικά έμεινε σταθερό κατά την προηγούμενη χιλιετία. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση το διοξείδιο αυξάνεται συνεχώς.

Πώς διεξήχθη η μελέτη

Η νέα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια καινοτομική μέθοδο (μελέτη της αναλογίας του χημικού στοιχείου βόριου σε σχέση με το ασβέστιο στο περίβλημα αρχαίων μονοκύτταρων θαλάσσιων οργανισμών) μπόρεσε, για πρώτη φορά στον κόσμο, να μετρήσει το διοξείδιο σε τόσο μεγάλο χρονικό ορίζοντα 20 εκατ. ετών. Η νέα μέθοδος μετρά το pH του θαλασσινού νερού την εποχή που ζούσαν εκείνοι οι οργανισμοί, πράγμα που, με τη σειρά του, επιτρέπει στους επιστήμονες να υπολογίσουν την ποσότητα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Με τη νέα τεχνική, επιβεβαιώθηκε ότι υπήρξε πολύ στενή συσχέτιση ανάμεσα στο επίπεδο του ατμοσφαιρικού διοξειδίου και του γήινου κλίματος.

Σύμφωνα με τον Τζόναθαν Όβερπεκ, ο οποίος προήδρευσε στην Διακυβερνητική Συζήτηση για την Κλιματική Αλλαγή, «αυτή η έρευνα αποδεικνύει ότι το μέλλον φαντάζει ακόμα πιο τρομακτικό απ’ όσο φανταζόμασταν. Αν κάποιος έχει ακόμα αμφιβολίες για το πώς συνδυάζεται η κλιματική αλλαγή με το διοξείδιο του άνθρακα, ας διαβάσει αυτή την έρευνα».

//
//

A natural laboratory to study reactions at the slab–mantle interface maybe found in exhumed high-pressure mélanges, where sedimentary, mafic and ultramafic lithologies are juxtaposed and metamorphosed at high-P/T conditions. A mélange zone of that type is found in northern Syros, where metasomatic reaction zones (“blackwalls”) formed on a metre scale at the contact of metasedimentary blueschists and serpentinite. Five different zones within such a contact display the assemblages (I) glaucophane + garnet + phengite + epidote, (II) glaucophane + epidote + chlorite, (III) chlorite + epidote + omphacite ± albite (IV) chlorite ± titanite ± rutile ± apatite and (V) serpentine + chromite. Accessory phases, such as apatite, allanite, rutile, titanite, tourmaline, zircon and monazite are abundant in zones II to IV. The observed succession of assemblages together with whole-rock major and trace-element compositions reflect the two dominant processes that are thought to have operated along the lithological contact: (A) diffusion of chemical components driven by the compositional contrast of the juxtaposed rocks, and (B) flux of hydrous fluids along the contact, which depleted (e.g., LILE, SiO2) or enriched (e.g., B, LREE) certain elements in various zones.

Thermodynamic modelling is able to closely predict the succession of mineral assemblages as they are expected from diffusion of Mg and Ca across the contact zone. Employed to various P–T conditions and different juxtaposed rock types, this type of modelling could be used to access and evaluate larger portions of the subduction system.

Our results support existing models that suggest that mixing and redistribution of major and trace elements in subduction zones may be related to the formation of hybrid rocks in mélange zones.

uploaded by JohnZ

Download it here:

http://rapidshare.com/files/296486286/______________________________________________________________________-________________.pdf.html

uploaded by Simoni